Eigenlijk best lastig, schrijven zonder namen te kunnen gebruiken :-) Maar wel een uitdaging.
Vandaag begonnen met een heerlijk kopje thee, tekenfilmpje erbij, 2 kwebbelende, giechelende meisjes erbij.
Begin van de middag heeft er iemand op mijn schoot liggen slapen. Gek eigenlijk, dat iemand zich zo rustig kan voelen bij mij, dat ik blijkbaar zo'n rust uitstraal. Zo zie ik mezelf helemaal niet.
Maar ik vind het fijn om op deze manier iets te kunnen betekenen. Het maakt dat ik me een heel klein beetje minder machteloos voel.
Ik weet nog dat ik toentertijd ook heel veel geslapen heb. Net of in ene alle vermoeidheid ECHT los komt. Voorheen was ik ook wel moe, maar kon gewoon niet slapen. Lag uren, nachten wakker.
Gek ook om aan die periode terug te denken. Weet niet eens meer wat er gebeurde waardoor bij mij die knop om ging. Waarschijnlijk niet eens iets bijzonders.
Hoop zo dat hij er weer snel bovenop krabbelt. Ik zal in ieder geval alles doen om hem daarbij te helpen.
maandag 22 oktober 2012
Zaterdag 20 oktober 2012
Gezellig met 4 kids koekjes gebakken. Ze hebben de mooiste en raarste creaties gemaakt. Maar ze hadden plezier en daar ging het om.
Eigenlijk stond het koekjes bakken voor morgen op het programma, maar ik vertrek na het eten weer naar waar ik gisteren ook geweest ben en blijf daar tot zondag.
Eigenlijk stond het koekjes bakken voor morgen op het programma, maar ik vertrek na het eten weer naar waar ik gisteren ook geweest ben en blijf daar tot zondag.
zaterdag 20 oktober 2012
Vrijdag 19 oktober 2012
Ik weet het, een dag te laat. Maar gisteren had ik even andere dingen aan mijn hoofd en toen ik thuis kwam had ik even de puf niet meer om te schrijven.
Gisteren begon als een heerlijk zonnige dag. Samen met Bianca lekker de post rond gebracht. Even gezellig 1 op 1 met mijn meisje.
Toen we bijna klaar waren bereikte mij een vervelend bericht over een heel geliefd persoon in mijn leven. Vanaf dat moment ging ik even terug in het verleden. Ik weet zo goed wat er in zijn hoofd heeft afgespeeld, zo goed hoe wanhopig hij op zoek was naar die rust.
Na wat over en weer SMS'en met hemzelf en zijn lieve vriendin ben ik begin van de avond vertrokken hun kant op. Wat was ik ontzettend blij dat ik hem veilig en wel in mijn armen kon sluiten, dat ik hem even vast kon houden en knuffelen.
Het scenario van wat als.........speel ik liever niet af, maar soms schiet dat toch door mijn hoofd. Of ik dat wil of niet.
Ik hoop zo dat we gisteravond met ons drietjes hem hebben laten voelen hoeveel hij voor ons betekend, dat hij het waard is om te leven!
Ook ben ik zijn vriendin ontzettend dankbaar voor wat ze gedaan heeft. Ze heeft een heel groot risico genomen om HEM te helpen. Dacht daarbij niet eens aan zichzelf.
En natuurlijk ben ik de persoon die vanuit hun huis van alles geregeld heeft heel erg dankbaar. Meiden, jullie zijn toppers!
Ongetwijfeld ben ik dingen vergeten, maar dat vul ik eventueel later wel aan. Maar in grote lijnen is dit wel een beetje mijn dag van gisteren.
Gisteren begon als een heerlijk zonnige dag. Samen met Bianca lekker de post rond gebracht. Even gezellig 1 op 1 met mijn meisje.
Toen we bijna klaar waren bereikte mij een vervelend bericht over een heel geliefd persoon in mijn leven. Vanaf dat moment ging ik even terug in het verleden. Ik weet zo goed wat er in zijn hoofd heeft afgespeeld, zo goed hoe wanhopig hij op zoek was naar die rust.
Na wat over en weer SMS'en met hemzelf en zijn lieve vriendin ben ik begin van de avond vertrokken hun kant op. Wat was ik ontzettend blij dat ik hem veilig en wel in mijn armen kon sluiten, dat ik hem even vast kon houden en knuffelen.
Het scenario van wat als.........speel ik liever niet af, maar soms schiet dat toch door mijn hoofd. Of ik dat wil of niet.
Ik hoop zo dat we gisteravond met ons drietjes hem hebben laten voelen hoeveel hij voor ons betekend, dat hij het waard is om te leven!
Ook ben ik zijn vriendin ontzettend dankbaar voor wat ze gedaan heeft. Ze heeft een heel groot risico genomen om HEM te helpen. Dacht daarbij niet eens aan zichzelf.
En natuurlijk ben ik de persoon die vanuit hun huis van alles geregeld heeft heel erg dankbaar. Meiden, jullie zijn toppers!
Ongetwijfeld ben ik dingen vergeten, maar dat vul ik eventueel later wel aan. Maar in grote lijnen is dit wel een beetje mijn dag van gisteren.
donderdag 18 oktober 2012
Donderdag 18 oktober 201
Bij deze: Er zullen dagen zijn dat ik een paar keer wat zal schrijven, puur omdat ik zo vergeetachtig ben en anders dus de helft alweer kwijt ben van wat ik wilde delen.
Vanmorgen bij de audiciën geweest om mijn nieuwe hoortoestellen op te halen. Op proef nog weliswaar, maar dat maakt niet uit. NU merk ik pas goed dat de andere echt op waren. Nooit geweten dat die 11 grasparkieten van Ronald zo'n herrie konden maken. Maar het zal vast wel wennen.
Helemaal goed zitten ze nog niet, dus morgen maar ff terug. Het slangetje wat naar mijn oor loopt is (denk ik) net iets te kort en floept steeds half uit mijn oor en dat betekend dus weer gehoorverlies. Maar daarom is het dus ook op proef, best handig. Dat had ik bij de eerste hoortoestellen niet, die proefperiode.
De kids zijn al de hele dag bij opa en oma omdat wij al om 9.00 uur daar moesten zijn en 4 kinderen houd je nu eenmaal niet zo makkelijk 2 uur stil en rustig, dus die konden echt niet mee. En omdat we straks voor de uitslag van Bianca naar ProPersona moeten, mochten ze een dagje bij oma blijven. Best wel eens lekker hoor.
Zoals al voorspelt, vandaag dus de 2e keer dat ik schrijf.
Ben op dit moment zo boos, zo verdrietig. Waarom heb ik niet naar mijn gevoel geluisterd, dan had ik mijn meisje veel ellende kunnen besparen :'(
Al die jaren dat ze geroepen heeft dat ze het niet snapt en dat ze het te moeilijk vindt op school; Het was allemaal waar, de IQ-test heeft het ons laten zien. Waarom heeft de juf in groep 3 en 4 niet naar ons willen luisteren en wat heeft de meester met haar cijfers gedaan in groep 6? 2x groep 3, groep 4 en groep 5, alle rapporten waren kantje boord over en in groep 6 haalde ze cijfers waar je U tegen zei. Dat rijmt niet met voorgaande jaren EN met de IQ-test. Zoveel verloren tijd, zoveel stress voor mijn meisje. Mijn meisje die zichzelf ging verwonden en zei dat ze wou dat ze niet had geleefd. Het was allemaal boosheid en verdriet omdat ze niets van de wereld snapt en op school totaal niet bij kan houden waar het allemaal over gaat. Aan alle kanten werd er veel te veel van haar ge-eist en verwacht. Eisen en verwachtingen waar ze niet aan kon voldoen.
En wat voel ik me ontzettend stom dat ik meermaals tegen haar geroepen heb dat ze niet zo vreselijk dom moet doen, als ik iets al 10x had uitgelegd. Mijn lieve Bianca, ze snapte het gewoon ECHT niet.
NU is het zaak te gaan zorgen dat er passend onderwijs geboden gaat worden. OF hier op school, of op speciaal onderwijs. Als ze maar weer gelukkig wordt, als ik de oude Bianca maar weer terug krijg.
Vanmorgen bij de audiciën geweest om mijn nieuwe hoortoestellen op te halen. Op proef nog weliswaar, maar dat maakt niet uit. NU merk ik pas goed dat de andere echt op waren. Nooit geweten dat die 11 grasparkieten van Ronald zo'n herrie konden maken. Maar het zal vast wel wennen.
Helemaal goed zitten ze nog niet, dus morgen maar ff terug. Het slangetje wat naar mijn oor loopt is (denk ik) net iets te kort en floept steeds half uit mijn oor en dat betekend dus weer gehoorverlies. Maar daarom is het dus ook op proef, best handig. Dat had ik bij de eerste hoortoestellen niet, die proefperiode.
De kids zijn al de hele dag bij opa en oma omdat wij al om 9.00 uur daar moesten zijn en 4 kinderen houd je nu eenmaal niet zo makkelijk 2 uur stil en rustig, dus die konden echt niet mee. En omdat we straks voor de uitslag van Bianca naar ProPersona moeten, mochten ze een dagje bij oma blijven. Best wel eens lekker hoor.
Zoals al voorspelt, vandaag dus de 2e keer dat ik schrijf.
Ben op dit moment zo boos, zo verdrietig. Waarom heb ik niet naar mijn gevoel geluisterd, dan had ik mijn meisje veel ellende kunnen besparen :'(
Al die jaren dat ze geroepen heeft dat ze het niet snapt en dat ze het te moeilijk vindt op school; Het was allemaal waar, de IQ-test heeft het ons laten zien. Waarom heeft de juf in groep 3 en 4 niet naar ons willen luisteren en wat heeft de meester met haar cijfers gedaan in groep 6? 2x groep 3, groep 4 en groep 5, alle rapporten waren kantje boord over en in groep 6 haalde ze cijfers waar je U tegen zei. Dat rijmt niet met voorgaande jaren EN met de IQ-test. Zoveel verloren tijd, zoveel stress voor mijn meisje. Mijn meisje die zichzelf ging verwonden en zei dat ze wou dat ze niet had geleefd. Het was allemaal boosheid en verdriet omdat ze niets van de wereld snapt en op school totaal niet bij kan houden waar het allemaal over gaat. Aan alle kanten werd er veel te veel van haar ge-eist en verwacht. Eisen en verwachtingen waar ze niet aan kon voldoen.
En wat voel ik me ontzettend stom dat ik meermaals tegen haar geroepen heb dat ze niet zo vreselijk dom moet doen, als ik iets al 10x had uitgelegd. Mijn lieve Bianca, ze snapte het gewoon ECHT niet.
NU is het zaak te gaan zorgen dat er passend onderwijs geboden gaat worden. OF hier op school, of op speciaal onderwijs. Als ze maar weer gelukkig wordt, als ik de oude Bianca maar weer terug krijg.
woensdag 17 oktober 2012
Woensdag 17 oktober 2012
Afspraak is afspraak, dus hier ben ik weer. Een dagboek is nu eenmaal geen dagboek als je er niet elke dag in schrijft en het meteen de eerste dag al laten versloffen is natuurlijk al helemaal niet netjes.
Vanmorgen begonnen met de nieuwe medicijnen. De rest van de dag was me in ieder geval wel duidelijk dat 1 van de de bijwerkingen het doet. Nu nog even afwachten of ze ook nog gaan doen waarvoor ik ze dus eigenlijk slik, maar dat weten we pas na een week of 6.
Het kinderfeestje was erg geslaagd, alleen Babet haar grote liefde ging weer met zijn moeder mee naar huis. Hij vond het veel te eng en wilde echt niet blijven. Met hem afgesproken dat hij gewoon een ander keertje komt, als er geen feestje is en geen andere kinderen zijn (behalve die van ons zelf dan)
Ze hebben koekjes gebakken en WAT voor een koekjes; Groen, geel en rood/roze. Ik had gisteren kleurstof gehaald om door het deeg te doen, da's weer eens wat anders dan die saaie koekjes die op koekjes lijken.
Daarna hebben ze een doosje versierd, waar ze de koekjes in mee konden nemen. Niet bij iedereen paste de koekjes in het doosje, maar hier en daar wat weg knabbelen zorgde ervoor dat ook dat opgelost werd.
Nu ligt Babet moe en voldaan te slapen.
Bianca werd rond 11.30 uur opgehaald door haar vriendin, dus die heeft daar een gezellige middag gehad en Wesley en Falco zijn er nog even op uit geweest om speculaaspoppen voor scouting te verkopen.
Vanmorgen begonnen met de nieuwe medicijnen. De rest van de dag was me in ieder geval wel duidelijk dat 1 van de de bijwerkingen het doet. Nu nog even afwachten of ze ook nog gaan doen waarvoor ik ze dus eigenlijk slik, maar dat weten we pas na een week of 6.
Het kinderfeestje was erg geslaagd, alleen Babet haar grote liefde ging weer met zijn moeder mee naar huis. Hij vond het veel te eng en wilde echt niet blijven. Met hem afgesproken dat hij gewoon een ander keertje komt, als er geen feestje is en geen andere kinderen zijn (behalve die van ons zelf dan)
Ze hebben koekjes gebakken en WAT voor een koekjes; Groen, geel en rood/roze. Ik had gisteren kleurstof gehaald om door het deeg te doen, da's weer eens wat anders dan die saaie koekjes die op koekjes lijken.
Daarna hebben ze een doosje versierd, waar ze de koekjes in mee konden nemen. Niet bij iedereen paste de koekjes in het doosje, maar hier en daar wat weg knabbelen zorgde ervoor dat ook dat opgelost werd.
Nu ligt Babet moe en voldaan te slapen.
Bianca werd rond 11.30 uur opgehaald door haar vriendin, dus die heeft daar een gezellige middag gehad en Wesley en Falco zijn er nog even op uit geweest om speculaaspoppen voor scouting te verkopen.
dinsdag 16 oktober 2012
Dinsdag 16 oktober 2012
Zo, vanaf vandaag wil ik een soort van dagboek bij gaan houden. Hier en daar met misschien een terugblik naar het verleden en zo af en toe misschien een blik in de (verwachte) toekomst.
Mijn dag begon al meteen met een bezoek aan de huisarts. Ik slikte al enige jaren anti-depressiva, maar omdat ik de laatste maanden het gevoel had dat dat weinig meer deed heb ik die in een eigenwijze bui in de hoek gesmeten.
Maar goed, ze deden niet veel, maar dus nog wel wat. Want na het stoppen merkte ik dat het toch langzaam aan weer wat slechter met me ging. Tja en dan moet je een keus maken en ik maakte de keus om toch de huisarts maar eens te bezoeken.
We hebben overleg gehad en besloten een ander soort te gaan proberen. Nou, zal me benieuwen wat de toekomst me nu gaat brengen.
Vandaag ook samen met Wesley (14 jaar) en Babet (6 jaar) de post rond gebracht. Erg gezellig maar het gaat er niet sneller op met zijn drietjes. En als je zoon dan ook nog eens PDD-NOS heeft en steeds om en om de post wil bezorgen (want ja, anders is het niet eerlijk. Dan heeft zijn zusje er misschien wel een paar meer gedaan) gaat het NOG langzamer.
Maar ach, het was mooi weer, dus wat klaag ik nu.
Dit zijn dus van die kleine dingetjes waarvan ik behoorlijk in de stress kan schieten, omdat ik wist dat er thuis nog genoeg werk verzet moest worden.
Babet viert morgen haar kinderfeestje (beter laat dan nooit) en er moest nog van alles voorbereid worden. Het meeste IS nu ook voorbereid, dus ik kan zo met een gerust hart gaan slapen.
Mijn dag begon al meteen met een bezoek aan de huisarts. Ik slikte al enige jaren anti-depressiva, maar omdat ik de laatste maanden het gevoel had dat dat weinig meer deed heb ik die in een eigenwijze bui in de hoek gesmeten.
Maar goed, ze deden niet veel, maar dus nog wel wat. Want na het stoppen merkte ik dat het toch langzaam aan weer wat slechter met me ging. Tja en dan moet je een keus maken en ik maakte de keus om toch de huisarts maar eens te bezoeken.
We hebben overleg gehad en besloten een ander soort te gaan proberen. Nou, zal me benieuwen wat de toekomst me nu gaat brengen.
Vandaag ook samen met Wesley (14 jaar) en Babet (6 jaar) de post rond gebracht. Erg gezellig maar het gaat er niet sneller op met zijn drietjes. En als je zoon dan ook nog eens PDD-NOS heeft en steeds om en om de post wil bezorgen (want ja, anders is het niet eerlijk. Dan heeft zijn zusje er misschien wel een paar meer gedaan) gaat het NOG langzamer.
Maar ach, het was mooi weer, dus wat klaag ik nu.
Dit zijn dus van die kleine dingetjes waarvan ik behoorlijk in de stress kan schieten, omdat ik wist dat er thuis nog genoeg werk verzet moest worden.
Babet viert morgen haar kinderfeestje (beter laat dan nooit) en er moest nog van alles voorbereid worden. Het meeste IS nu ook voorbereid, dus ik kan zo met een gerust hart gaan slapen.
Abonneren op:
Posts (Atom)