Bij deze: Er zullen dagen zijn dat ik een paar keer wat zal schrijven, puur omdat ik zo vergeetachtig ben en anders dus de helft alweer kwijt ben van wat ik wilde delen.
Vanmorgen bij de audiciën geweest om mijn nieuwe hoortoestellen op te halen. Op proef nog weliswaar, maar dat maakt niet uit. NU merk ik pas goed dat de andere echt op waren. Nooit geweten dat die 11 grasparkieten van Ronald zo'n herrie konden maken. Maar het zal vast wel wennen.
Helemaal goed zitten ze nog niet, dus morgen maar ff terug. Het slangetje wat naar mijn oor loopt is (denk ik) net iets te kort en floept steeds half uit mijn oor en dat betekend dus weer gehoorverlies. Maar daarom is het dus ook op proef, best handig. Dat had ik bij de eerste hoortoestellen niet, die proefperiode.
De kids zijn al de hele dag bij opa en oma omdat wij al om 9.00 uur daar moesten zijn en 4 kinderen houd je nu eenmaal niet zo makkelijk 2 uur stil en rustig, dus die konden echt niet mee. En omdat we straks voor de uitslag van Bianca naar ProPersona moeten, mochten ze een dagje bij oma blijven. Best wel eens lekker hoor.
Zoals al voorspelt, vandaag dus de 2e keer dat ik schrijf.
Ben op dit moment zo boos, zo verdrietig. Waarom heb ik niet naar mijn gevoel geluisterd, dan had ik mijn meisje veel ellende kunnen besparen :'(
Al die jaren dat ze geroepen heeft dat ze het niet snapt en dat ze het te moeilijk vindt op school; Het was allemaal waar, de IQ-test heeft het ons laten zien. Waarom heeft de juf in groep 3 en 4 niet naar ons willen luisteren en wat heeft de meester met haar cijfers gedaan in groep 6? 2x groep 3, groep 4 en groep 5, alle rapporten waren kantje boord over en in groep 6 haalde ze cijfers waar je U tegen zei. Dat rijmt niet met voorgaande jaren EN met de IQ-test. Zoveel verloren tijd, zoveel stress voor mijn meisje. Mijn meisje die zichzelf ging verwonden en zei dat ze wou dat ze niet had geleefd. Het was allemaal boosheid en verdriet omdat ze niets van de wereld snapt en op school totaal niet bij kan houden waar het allemaal over gaat. Aan alle kanten werd er veel te veel van haar ge-eist en verwacht. Eisen en verwachtingen waar ze niet aan kon voldoen.
En wat voel ik me ontzettend stom dat ik meermaals tegen haar geroepen heb dat ze niet zo vreselijk dom moet doen, als ik iets al 10x had uitgelegd. Mijn lieve Bianca, ze snapte het gewoon ECHT niet.
NU is het zaak te gaan zorgen dat er passend onderwijs geboden gaat worden. OF hier op school, of op speciaal onderwijs. Als ze maar weer gelukkig wordt, als ik de oude Bianca maar weer terug krijg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten