Zo, vanaf vandaag wil ik een soort van dagboek bij gaan houden. Hier en daar met misschien een terugblik naar het verleden en zo af en toe misschien een blik in de (verwachte) toekomst.
Mijn dag begon al meteen met een bezoek aan de huisarts. Ik slikte al enige jaren anti-depressiva, maar omdat ik de laatste maanden het gevoel had dat dat weinig meer deed heb ik die in een eigenwijze bui in de hoek gesmeten.
Maar goed, ze deden niet veel, maar dus nog wel wat. Want na het stoppen merkte ik dat het toch langzaam aan weer wat slechter met me ging. Tja en dan moet je een keus maken en ik maakte de keus om toch de huisarts maar eens te bezoeken.
We hebben overleg gehad en besloten een ander soort te gaan proberen. Nou, zal me benieuwen wat de toekomst me nu gaat brengen.
Vandaag ook samen met Wesley (14 jaar) en Babet (6 jaar) de post rond gebracht. Erg gezellig maar het gaat er niet sneller op met zijn drietjes. En als je zoon dan ook nog eens PDD-NOS heeft en steeds om en om de post wil bezorgen (want ja, anders is het niet eerlijk. Dan heeft zijn zusje er misschien wel een paar meer gedaan) gaat het NOG langzamer.
Maar ach, het was mooi weer, dus wat klaag ik nu.
Dit zijn dus van die kleine dingetjes waarvan ik behoorlijk in de stress kan schieten, omdat ik wist dat er thuis nog genoeg werk verzet moest worden.
Babet viert morgen haar kinderfeestje (beter laat dan nooit) en er moest nog van alles voorbereid worden. Het meeste IS nu ook voorbereid, dus ik kan zo met een gerust hart gaan slapen.
2 opmerkingen:
Hoi Nynke, nu al veel herkenbaarheid in je 2 berichtjes :). Ik slik nu 4,5 jaar paroxetine. Ben wel van 20 mg naar 10mg gegaan. Vorige week heb ik gewoon 3 dagen het vergeten te slikken door de stress op mijn werk over het uren inleveren en gedoe op school met een juf.
Soms denk ik ook wel eens te stoppen (zo'n gevoel van het "moet"), maar ik merkte na 2 dagen dat ik het weer slikte, dat ik er toch "rustiger" van wordt. Dus ik blijf het maar gewoon slikken :). Mijn collega (verpleegkundige geweest) zegt dan "een diabeet neem je ook z'n insuline niet af, dus waarom zou jij hiermee moeten stoppen, als je dit nodig hebt?". En daar hou ik mij maar aan vast. Als ik dit niet slik ben ik een steeds boze en sacherijnig Zita, een Zita die ik zelf helemaal niet wil zijn. Dan maar met een pilletje de Zita waar ik mij zelf goed bij voel :).
Wat een lief berichtje Zita. En ja, je vriendin heeft ook wel gelijk natuurlijk. Maar zo heel af en toe bekruipt me dat opstandige gevoel dat ik toch zonder ook gewoon gelukkig kan zijn. En het deed (voor mijn gevoel) toch al niets meer.
Op zulke momenten vergeet ik ook even dat er de afgelopen maanden heel veel gespeeld heeft en dat het helemaal zo gek niet is dat ik aan die 20 mg niet genoeg meer had. Maar goed, we wachten even af wat deze medicijnen doen (ik slikte dus ook paroxetine)
Een reactie posten