Ik weet het, een dag te laat. Maar gisteren had ik even andere dingen aan mijn hoofd en toen ik thuis kwam had ik even de puf niet meer om te schrijven.
Gisteren begon als een heerlijk zonnige dag. Samen met Bianca lekker de post rond gebracht. Even gezellig 1 op 1 met mijn meisje.
Toen we bijna klaar waren bereikte mij een vervelend bericht over een heel geliefd persoon in mijn leven. Vanaf dat moment ging ik even terug in het verleden. Ik weet zo goed wat er in zijn hoofd heeft afgespeeld, zo goed hoe wanhopig hij op zoek was naar die rust.
Na wat over en weer SMS'en met hemzelf en zijn lieve vriendin ben ik begin van de avond vertrokken hun kant op. Wat was ik ontzettend blij dat ik hem veilig en wel in mijn armen kon sluiten, dat ik hem even vast kon houden en knuffelen.
Het scenario van wat als.........speel ik liever niet af, maar soms schiet dat toch door mijn hoofd. Of ik dat wil of niet.
Ik hoop zo dat we gisteravond met ons drietjes hem hebben laten voelen hoeveel hij voor ons betekend, dat hij het waard is om te leven!
Ook ben ik zijn vriendin ontzettend dankbaar voor wat ze gedaan heeft. Ze heeft een heel groot risico genomen om HEM te helpen. Dacht daarbij niet eens aan zichzelf.
En natuurlijk ben ik de persoon die vanuit hun huis van alles geregeld heeft heel erg dankbaar. Meiden, jullie zijn toppers!
Ongetwijfeld ben ik dingen vergeten, maar dat vul ik eventueel later wel aan. Maar in grote lijnen is dit wel een beetje mijn dag van gisteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten